Hoe begin je eraan?
Leest iemand dat?
De eeuwige twijfel is zeer toepasselijk op de rest van mijn verhaal of noem het maar mijn leven...
Mijn leven... een leven van pijn, toch zeker voor de laatste 3 jaar.
Begonnen als banale rugpijn, tot op het punt waar we nu 'zitten' of zal ik liggen zeggen?
Een te hoge druk van mijn ruggenmergvocht en hersenvocht zorgen ervoor dat ik niet normaal meer kan functioneren. Cysten achter mijn staartbeen knellen zenuwen af waardoor constante zenuwpijn deel uitmaakt van mijn leven.
Er zit nu een katheter in mijn ruggenmerg die loopt tot in mijn buikholte en eentje in mijn hersenen die loopt tot in mijn hart, samen zorgen ze ervoor dat het teveel aan vocht wegloopt... al is het een zoektocht om die 2 op elkaar af te stemmen, ook daar de twijfel...
Voorlopig situeert mijn leven zich in en rond mijn zetel, een voordeel is dat ik altijd het beste plekje in de zetel krijg :)
En wees er maar zeker van met 3 pubers in huis wordt er gevochten om lekker languit op de zetel te liggen!
Het harde aan mijn leven van nu is het feit dat ik me geen mama meer voel voor mijn kinderen, geen vrouw meer voor mijn man... soms voel ik me net een storend object... ook daar dus de eeuwige twijfel...
In mijn blog wil ik de realiteit van leven met chronische pijn weergeven, de up's en de down's,...
Vandaag is een redelijke dag, ik kan rondstappen zonder al te veel druk op mijn hoofd, achter de glimlach schuilen vandaag geen tranen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten