Maar ik heb moeten toegeven aan de pijn.
Na mijn voorgerecht kon ik gewoon niet meer blijven zitten, de druk op mijn hoofd werd zo fel dat ik iedereen dubbel zag, heb geprobeerd om meer naar voor te leunen, dan is op één bil, niets werkte... dan maar plat gaan liggen in de auto op de parking.
Na een half uurtje nog even geprobeerd terug binnen te gaan maar het lukte me niet dus werd mijn eten in een "doggy bag" mee nr huis gegeven.
Als je daar stil en alleen in het donker ligt en iedereen binnen ziet genieten, samen, lachend,... dan denk je echt wel en waarom ik niet??
Erg genoeg heb ik de laatste restaurant bezoekjes al meerdere malen op deze manier beleefd, maar toegeven dat ook dat niet meer lukt is weer iets afgeven.
Het volgende in de rij?
Ik probeer me sterk te houden, misschien maar goed dat wenen de druk verhoogt...
Mensen die me op zo'n moment goedbedoeld komen zeggen om positief te blijven denken mogen gerust is een dagje ruilen anders...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten