Overleven

Tijd is iets waar ik geen gebrek aan heb... het is het enige waar ik misschien zelfs een teveel aan heb.
En wat doe je als je een teveel aan tijd hebt... nadenken en alles analyseren, nadenken over de pijn, nadenken over leven met de pijn en dan kom je al snel tot de vraag of het allemaal nog zin heeft.
Wanneer beslis je voor jezelf dat dit iets is waar je niet meer in verder kan?
Wanneer neemt de  pijn echt alles over en beheerst het je gedachten?

Ik moet toegeven dat ik schrik heb voor de dag dat ik die beslissing zou moeten nemen, hoe vertel je aan je gezin dat je niet meer kan... dat je op bent... moegestreden... dat je geen uitweg meer ziet...
Voorlopig schuif ik het nog voor me uit, blijft het bij een zwartgallige gedachte die af en toe naar boven komt en die ik probeer de kop in te drukken.
Erover praten vind ik zeer moeilijk, mensen voelen je pijn niet, hoe kunnen ze nu begrijpen dat het zelfs zoveel wordt dat je ermee zou willen stoppen? Kan je de pijn daarvan plaatsen?
Zadel je mensen op met een schuldgevoel?

Ik kan alleen maar blijven hopen dat er voorlopig nog meer goede dagen dan slechte zijn en dat ik me steeds terug kan opladen.
Klaar om de volgende slag tegemoet te gaan.