Dat besef begint langzaamaan door te dringen.
Nog steeds ga ik een paar keer per jaar 's middags iets eten met mijn coördinatoren. Al 2 jaar houden ze het vol en weigeren ze me los te laten, soms denk ik bij mezelf dat we geen van beide willen toegeven dat het nooit meer goedkomt.
Op goede dagen voel ik me soms schuldig, want dan denk ik hmmm nu kon ik toch perfect gaan werken? Tot je dan een uur later achterover in de zetel ligt met het kersenpitkussentje in je nek, je oogmasker op om alle licht buiten te sluiten en ja zelfs een 'werf' hoofdtelefoon op om ook elk geluid buiten te sluiten.
Maar toegeven dat iets niet meer lukt is erg, het is alsof je elke keer een stukje van je persoonlijkheid verliest, van je eigenheid...
Vroeger las ik ook enorm graag, nu kan ik me na 2 zinnen niet meer herinneren wat ik net gelezen heb... dat vind ik persoonlijk een moeilijke om op te geven.
Vorige week ben ik toch terug naar de bib gegaan, 3 boeken meegebracht en nu liggen ze hier.. in alle drie ben ik begonnen, maar de volgende dag wist ik niet eens in welke ik begonnen was en waar het over ging... dus moet ik steeds opnieuw beginnen lezen...
Vrienden en familie staan steeds klaar om ons te helpen, ik ben daar heel dankbaar voor en toch wringt het ook ergens. Het is toegeven dat je als mama of als vrouw niet in staat bent zelf voor je gezin te zorgen... ik moet leren loslaten, veranderingen laten gebeuren, maar accepteren dat je elke keer iets meer moet afgeven valt zwaar.
Koppig als ik ben rij ik dan nog liever wenend van de pijn naar school om de kinderen te gaan halen dan toegeven en iemand om hulp vragen.
Het is dan ook mijn enige uitje van de dag...
Ik denk dat zoiets moeilijk verstaanbaar is voor mijn omgeving ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten