Restaurant parking....

Soms heb ik de neiging om me is even 'normaal' te voelen... gisteren had ik het idee om samen gezellig Chinees te gaan eten op restaurant.

Maar ik heb moeten toegeven aan de pijn.

Na mijn voorgerecht kon ik gewoon niet meer blijven zitten, de druk op mijn hoofd werd zo fel dat ik iedereen dubbel zag, heb geprobeerd om meer naar voor te leunen, dan is op één bil, niets werkte... dan maar plat gaan liggen in de auto op de parking.

Na een half uurtje nog even geprobeerd terug binnen te gaan maar het lukte me niet dus werd mijn eten in een "doggy bag" mee nr huis gegeven.

Als je daar stil en alleen in het donker ligt en iedereen binnen ziet genieten, samen, lachend,... dan denk je echt wel en waarom ik niet?? 

Erg genoeg heb ik de laatste restaurant bezoekjes al meerdere malen op deze manier beleefd, maar toegeven dat ook dat niet meer lukt is weer iets afgeven. 

Het volgende in de rij? 

Ik probeer me sterk te houden, misschien maar goed dat wenen de druk verhoogt... 

Mensen die me op zo'n moment goedbedoeld komen zeggen om positief te blijven denken mogen gerust is een dagje ruilen anders...

Het besef

Ik zal nooit meer volledig aan het werk kunnen gaan of een job kunnen houden, ik ben in die zin gewoon niet betrouwbaar.
Dat besef begint langzaamaan door te dringen.
Nog steeds ga ik een paar keer per jaar 's middags iets eten met mijn coördinatoren. Al 2 jaar houden ze het vol en weigeren ze me los te laten, soms denk ik bij mezelf dat we geen van beide willen toegeven dat het nooit meer goedkomt.
Op goede dagen voel ik me soms schuldig, want dan denk ik hmmm nu kon ik toch perfect gaan werken? Tot je dan een uur later achterover in de zetel ligt met het kersenpitkussentje in je nek, je oogmasker op om alle licht buiten te sluiten en ja zelfs een 'werf' hoofdtelefoon op om ook elk geluid buiten te sluiten.

Maar toegeven dat iets niet meer lukt is erg, het is alsof je elke keer een stukje van je persoonlijkheid verliest, van je eigenheid...









Vroeger las ik ook enorm graag, nu kan ik me na 2 zinnen niet meer herinneren wat ik net gelezen heb... dat vind ik persoonlijk een moeilijke om op te geven.
Vorige week ben ik toch terug naar de bib gegaan, 3 boeken meegebracht en nu liggen ze hier.. in alle drie ben ik begonnen, maar de volgende dag wist ik niet eens in welke ik begonnen was en waar het over ging... dus moet ik steeds opnieuw beginnen lezen...

Vrienden en familie staan steeds klaar om ons te helpen, ik ben daar heel dankbaar voor en toch wringt het ook ergens. Het is toegeven dat je als mama of als vrouw niet in staat bent zelf voor je gezin te zorgen... ik moet leren loslaten, veranderingen laten gebeuren, maar accepteren dat je elke keer iets meer moet afgeven valt zwaar.
Koppig als ik ben rij ik dan nog liever wenend van de pijn naar school om de kinderen te gaan halen dan toegeven en iemand om hulp vragen.
Het is dan ook mijn enige uitje van de dag...
Ik denk dat zoiets moeilijk verstaanbaar is voor mijn omgeving ...

Overleven

Tijd is iets waar ik geen gebrek aan heb... het is het enige waar ik misschien zelfs een teveel aan heb.
En wat doe je als je een teveel aan tijd hebt... nadenken en alles analyseren, nadenken over de pijn, nadenken over leven met de pijn en dan kom je al snel tot de vraag of het allemaal nog zin heeft.
Wanneer beslis je voor jezelf dat dit iets is waar je niet meer in verder kan?
Wanneer neemt de  pijn echt alles over en beheerst het je gedachten?

Ik moet toegeven dat ik schrik heb voor de dag dat ik die beslissing zou moeten nemen, hoe vertel je aan je gezin dat je niet meer kan... dat je op bent... moegestreden... dat je geen uitweg meer ziet...
Voorlopig schuif ik het nog voor me uit, blijft het bij een zwartgallige gedachte die af en toe naar boven komt en die ik probeer de kop in te drukken.
Erover praten vind ik zeer moeilijk, mensen voelen je pijn niet, hoe kunnen ze nu begrijpen dat het zelfs zoveel wordt dat je ermee zou willen stoppen? Kan je de pijn daarvan plaatsen?
Zadel je mensen op met een schuldgevoel?

Ik kan alleen maar blijven hopen dat er voorlopig nog meer goede dagen dan slechte zijn en dat ik me steeds terug kan opladen.
Klaar om de volgende slag tegemoet te gaan.

Als het even meezit

Even niet geschreven...
Het zat even niet mee en de zin om te schrijven was er compleet niet.

Ondertussen ben ik weer terug naar Bornem geweest en werd mijn shunt weer bijgesteld.
Vandaag is de eerste dag sinds lang dat ik ben wakker geworden zonder hoofdpijn... een hele verademing om je ogen te openen zonder druk erop te voelen!
Het geeft dadelijk een energie boost, enkel moet ik mezelf daarin temperen of ik betaal de tol nadien des te meer..; een moeilijke oefening.
Deze week ben ik ook naar een nieuwe kinesist gegaan, eentje met enorm veel inzicht in heel het lichaam. Altijd fijn om met mensen te praten die weten waar ze mee bezig zijn en die open staan voor nieuwe theorieën !
De spanning is voor een stukje weggenomen na een behandeling van 2u!! Ik ben wel bont en blauw maar gek genoeg voel ik me energieker...
Ergens zit toch nog een klein beetje hoop in me dat het misschien toch beter kan gaan en dat ik misschien toch wat meer kan gaan leven... mr ik heb zoveel schrik om hoop te hebben...